Из интервью телекомпании A1+

[21:23] 01 Марта, 2008

“...на мой взгляд, Роберт Кочарян и Серж Саркисян не протянут и десяти дней в Армении”, - сказал Левон Тер-Петросян на пресс-конференции, состоявшейся в его доме.

Какой, однако, мудрый взгляд у циклопа в черном доме. Какой поразительно точный прогноз… Не знаю, чем думал наш циклоп-оракул, когда произнес эти слова, но «кровавый режим» к 11 марта никуда не испарился, а 21 марта даже проявил нежную ласку по отношению к «молчаливым» свидетелям Лёвы…

Отвечая на вопрос «А1+» о том, кто виноват в случившемся утром 1-го марта, Тер-Петросян сказал, что ответственность за происшедшее в одинаковой мере лежит на действующем и «избранном» президентах, так как им подчиняются все силовые структуры.

Как интересно получается, однако. Ответственны, значит, только те, которым подчиняются силовые структуры, а вот одноглазая туркофильская мразь, которая долго зомбировала безмозглые массы и, наконец, спровоцировала их на насилие и погромы, ни в чем не виновата… РК-СС, конечно же, виноваты, но только в том, что грели на своей груди такую ядовитую турецкую змею и слишком долго терпели ее мерзости. Циклоп должен сидеть в тюрьме, короче!

«Я не представляю, как после этих позорных выборов Серж Саркисян может быть легитимным президентом и руководить народом, который его не приемлет», - заявил Тер-Петросян.

А ты пораскинь немножко мозгами, чтобы понять одну простую вещь: народ еще больше не приемлет Левона-эфенди. Ну, кроме, зомбированных танцоров - свидетелей Леговы, конечно…

“Я не могу понять, как может международное сообщество стерпеть то, что произошло этой ночью”, - сказал Левон Тер-Петросян.

Вай-вай-вай. Кинуло, однако, «международное сообщество» своего бедного Лёвика. Зря, что ли, израильскими флагами размахивал на площади Свободы… У циклопа были, видимо, иные планы, он надеялся на другой сценарий, но немножко просчитался…

Լեւոն-էֆենդի. «Ումի՞ց է վախեցած ժողովուրդը: Ժողովուրդը վախեցած է իր սեփական իշխանությունի՞ց, եւ ժողովուրդը հանդուրժում է իրեն վախեցնող իշխանությա՞նը: Այդ դեպքում ի՞նչ տարբերություն՝ թուրքի՞, թաթարի՞ ձեռքի տակ եք ապրում, թե՞ սեփական իշխանության, որից վախենում եք:»

Հիրավի, իզուր չի ժողովուրդը այս խավարամոլին Լեւոն-էֆենդի անվանում: Իհարկե, ոչ մի տարբերություն: Իհարկե, դավաճանների, փառամոլ, եսասեր լեվոն-էֆենդիների համար օտարի իշխանությունը միշտ էլ գերադասելի է սեփական (թեկուզ եւ վատ) իշխանությունից: Իհարկե, հանուն անձնական հարստության եւ սնափառության կարելի է նախ Արցախը հանձնել թաթարներին, իսկ անմիջապես հետո մնացյալ Հայաստանը՝ Թուրքիային: Ի՞նչ տարբերություն...

Լեւոն-էֆենդի. «Ինչո՞ւ մինչեւ 96-ը, մինչեւ 98-ի իշխանափոխությունը ոչ ոք վախեցած չէր: Բոլորը ղոչաղ էին, ինչ ասես՝ ասում էին իշխանությունների մասին, ազատ, համարձակ, ցույցեր, միտինգներ էին անում, հզոր ընդդիմություն կար:»

Մի՞թե մարդ կարող է այս աստիճան հիմար կամ անպատկառ լինել: Ականջդ կանչի, Վանո՛, փառք ու պարծանք ձեզ, քաջարի ՀՀՇ-ական "ղոչաղներ": Իրոք կատարյալ էր ձեր ավազակապետությունը: Ձեր դեմ իրոք խաղ չկար. ինչ ասես անում էիք, ում ուզես տշում էիք՝ ներառյալ եւ այս վախկոտ ու փառամոլ էֆենդուն...

Լեւոն-էֆենդի. «Եվ հանկարծ այն ժողովուրդը, որը չվախեցավ Գորբաչովից, նրա տանկերից, ԿԳԲ-ից, չվախեցավ ադրբեջանցիներից ու գնաց հերոսաբար կռվեց Արցախում, հիմա այդ նույն ժողովուրդը ինչ-որ քաղաքապետիկից, մարզպետից, ինչ-որ Ռոբերտ Քոչարյանից, Սերժ Սարգսյանից վախեցած է: Ես պայքարի մեջ եմ մտել այս առեղծվածը լուծելու համար»:

Օ՛, առեղծված լուծող առեղծվածային դեւ, ախր քեզ որ մնար, հիմա ոչ Արցախ գոյություն կունենար, ոչ էլ ընդհանրապես Հայաստան: Կարելի է այժմ “ինչ-որ” Քոչարյանի ու Սարգսյանի մասին ասել ինչ ուզում ես, բայց միայն հիմարը կարող է անտեսել նրանց դերը հերոսաբար կռվող Արցախում...

Լեւոն-էֆենդու ելույթը Երեւանի Ազատության հրապարակում տեղի ունեցած հանրահավաքում

Ատելի հայրենակիցներ,

Իմ բազմաթիվ ստորությունների շարքում ամենամեծը, թերեւս, այն է, որ ես, լինելով սոսկ մի նողկալի դավաճան, այս աստիճանի լկտի եմ ինձ պահում ընտրարշավում: Շատ մի՛ զարմացեք, ատելիներս. չէ՞ որ դա բնորոշ է բոլոր վասակներին ու մերուժաններին, որոնց փառավոր գործը շարունակելու պարտքը այսօր ինձ վրա է դրված: Ռոբերտ Քոչարյանի եւ Սերժ Սարգսյանի գլխավորած հակաժողովրդական իշխանությունը ինձ նման խղճուկ, վախկոտ ու փոքրոգի, ի սկզբանե պարտված տխմարին է իրենց հիմնական հակառակորդ ներկայացնում, որի համար ես խորապես երախտապարտ եմ զգում իմ այս երկու բարերարների նկատմամբ: Միացյալ մոնղոլ-թաթարական ուժերով մենք կդիմագրավենք վազգենա-դաշնակցական ահավոր վտանգը, թույլ չենք տա այդ ողորմելիներին այլեւս օգտագործել այնպիսի հետամնաց ու հակաժողովրդական բառեր, ինչպիսիք են «Արցախ», «Եղեռն» եւ այլն:

Ատելի հայրենակիցներ, այսօր ձեզ չեմ ձանձրացնի երկարաշունչ ելույթով՝ բավարարվելով ընդամենը մի քանի հակիրճ դատողություններով։ Այսօրվանից մեր պայքարը մտնում է մի նոր հանգրվան, որը ձեւակերպել է վերջերս անհայտ մի ԺԺ-հայ.

«Ապա Լեւօնն էֆենդի ինքնակամ ձեռս տուեալ ի թշնամեացն Հայոց, եւ զօրէնս Մասոնացն յանձն առեալ էր, եւ ուրացեալ զԱրցախն բնիկ Հայոց, եւ մեծամեծ չարիս անցուցեալ էր ընդ երկիրն Հայոց, եւ տակավին էր նա առ սուլթանին թուրքաց եւ մագիստրոսին օթեակաց»:

Անձամբ ես եւ իմ տասնյակ կողմնակիցները պատրաստ ենք մատուցել մեր անմնացորդ ծառայությունը թուրքական նվիրական գործին։ Պատրաստ ենք, հանուն եղբայրական Ադրբեջանի լուսավոր ապագայի, լարել մեր ողջ ուժերը, ներդնել մեր բոլոր ջանքերը եւ ծախել Արցախը, ենթարկվել ցանկացած զրկանքի ու զոհողության՝ ներշնչված Իլխամ Ալիեւի ամանօրյա բարեկամական ուղերձով: Այս անգերազանցելի գլուխգործոցը արժանի է անգիր արտաբերվելու յուրաքանչյուր հայի շուրթերից...

Կեցցե՛ իր հիշողությունը կորցրած հայ ժողովուրդը։
Կեցցե՛ մեր մոլի դավաճանական պայքարը։

Երեւվանում մինչ էսօր
Մի դավաճան կա սըգվոր:
Ժողովրդից նա զատված
Ու թուրքերին էլ ծախված,

Հանրահավաք է անում
Ու ամբոխին հրահրում:
Բամբասում է նա, հաչում,
Հոխորտում ու զրպարտում:

«Արցախը տա՛նք թուրքերին,
Մոռանա՛նք մեր զոհերին,
Հրաժարվե՛նք Եղեռնից,
Դառնա՛նք ազգով սրբապիղծ...»

Դո՛ւք, որ պատրաստ եք Արցախը  ծախել
Թուրքական դահճի ոտքի տակ զոհել,
Որ ասկյարների առաջ սարսափած,
Ճշմարտությունն եք ուրանում խոսել.

Դուք, որ ուզում եք հայերին խաբել,
Եվ դատաստանի առաջ դողալով
Գիտեք կեղծավոր արտասուք թափել
Չարությամբ լեցուն, հանցավոր սրտով.

Դո՛ւք, որ մարդկանց աչքերն եք կապում,
Ո՜վ սպասավորներ բանտի, խավարի,
Որ հարազատի արյունն եք թափում
Եվ ձեր եղբոր գույքն առնում ավարի.

Դո՛ւք, որ հայերի դառն արտասուքով
Սեղանի հացը  ձեր շաղախեցիք,
Որ հպարտացած անօրեն գործքով
Հանրավաքներ կազմակերպեցիք.

Կհասնի եւ ձեզ պատիժն ահարկու
Արժանի մահով պատուհասելու,
Ցասումով արդար համայն հայության
Պատմության անարգ սյունին գամելու...

Չունի նա ո՛չ խիղճ ու պատիվ, եւ ո՛չ էլ ազգ-հայրենիք,
Մոնղոլ-թաթար մի տզրուկ է, լոկ արժանի փամփուշտի:
Փողն է անմահ, լավ իմացեք, որ բեմ հանեց Լեւոնին,
Փողն է միայն ու փառքը սին, որ կուտ տվին դիակին:

Երնե՛կ նրան, ով իր գործով, իր բռունցքով վիթխարի
Քիթ-մռութը այդ զազրելու կջախջախի հիմնովին: